ساختار شیشه-شیشه تنش مکانیکی را به طور یکنواخت‌تر توزیع می‌کند زیرا هر دو وجه دارای رفتار سفتی و انبساط حرارتی مشابهی هستند. یک صفحه پشتی پلیمری انعطاف‌پذیرتر است و می‌تواند با خم شدن ماژول تحت بار مکرر باد یا برف، شکاف‌های ریز را در اطراف اتصالات سلولی ایجاد کند.

این تفاوت‌ها چندین سال پس از بهره‌برداری قابل مشاهده‌تر می‌شوند، پس از یک بازرسی معمول بصری هر چیزی غیرعادی را آشکار می‌کند، به همین دلیل است که رتبه‌بندی بار استاتیک و داده‌های میدانی طولانی‌مدت بیش از یک بازرسی سال اول اهمیت دارد.

یک صفحه پشتی پلیمری حداقل تا حدی در برابر بخار آب در طول عمر چند دهه ای نفوذپذیر باقی می ماند. شیشه به طور موثر نفوذناپذیر است، بنابراین ساختار شیشه-شیشه رطوبت را از محفظه دور نگه می دارد و سلول به طور مداوم در طول عمر نامی آن به هم متصل می شود.

همین اثر مانع، تلفات برق مربوط به PID را کند می‌کند، زیرا تخریب ناشی از پتانسیل توسط رطوبت همراه با تنش ولتاژ بین سلول و قاب زمین تسریع می‌شود، که بیشترین اهمیت را برای آرایه‌های نصب شده روی زمین در ولتاژهای بالاتر سیستم دارد.

هیچ ساختار واحدی بر هر عاملی برنده نمی شود. ساخت دو شیشه ای منجر به مقاومت در برابر رطوبت، مقاومت PID و بهره دو وجهی می شود، در حالی که ساخت و ساز تک شیشه مزیتی را در وزن و هزینه اولیه حفظ می کند، به همین دلیل است که تصمیم باید به جای ترجیح ثابت، از پروژه پیروی کند.

هزینه کل مالکیت زمانی که انتظار می رود یک سیستم برای دو دهه و نیم یا بیشتر اجرا شود به ندرت قیمت خرید را به تنهایی دنبال می کند. جدول زیر نحوه مقایسه این دو سازه را در بین استقرار روی زمین و پشت بام خلاصه می کند.